ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോൾ തോന്നാത്ത ആവേശം പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്നവരുടെ അവസ്ഥ



ഭാഗം 68


“ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോൾ ഒന്നുമില്ലാതെ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ മാത്രം ഒരാൾക്ക് ആവേശം വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് മിക്കവാറും അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഇച്ഛകളിൽ (ശഹ്‌വത്ത്) നിന്നോ കൃത്രിമമായ പ്രകടനത്തിൽ നിന്നോ ഉണ്ടായതാണ്.”

ഗ്രന്ഥം: كف الرعاع لابن حجر الهيتمي

അറബി മൂലപാഠം

(تَنْبِيه) يقَع لكثيرين أنهم يتواجدون عند سماع الغناء دون سماع القرآن، وكان القرآن أولى، وأجيب بأنَّ كلام الله - سبحانه وتعالى - قديم ومستمعه حادث، ولا جامع بينهما حتى يحدث في سماعه طرب، وإنما يحصل في سماعه الخشوع والهيبة والتعظيم، كذا قيل، ومرَّ في كلام ابن عبدالسلام خلافُ ذلك؛ وهو أنَّه كلَّما زادت المعرفة زاد حسن سماع القرآن ويزيد التأني والفهم منه، وهذا هو الصواب، فإنَّ التواجد إنْ كان عن اختيارٍ فهو مذمومٌ سواء القرآن وغيره، وإنْ كان لا عن اختيار فليكن عند سماع القرآن أكثر، فما اعتيد من التواجد عند الغناء دون القرآن أمرٌ نشأ غالبًا عن شهوةٍ وتصنُّع فلا يُلتفت لفاعليه؛ إذ لا يُسأل عن أقوال مثل هؤلاء وأفعالهم.

ഗ്രന്ഥം: كف الرعاع لابن حجر الهيتمي

ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോൾ തോന്നാത്ത ആവേശം പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്നവരുടെ അവസ്ഥ

ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകാത്ത വൈകാരികമായ ആവേശം (തവാജുദ്) പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ ചിലരിൽ പ്രകടമാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവകരമായ ചർച്ചയാണിത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം അനുഭൂതി കൂടുതൽ ഉണ്ടാകേണ്ടത്.

ഇതിന് ചിലർ നൽകുന്ന മറുപടി ഇപ്രകാരമാണ്:

“അല്ലാഹുവിന്റെ വചനം അനാദിയായ (ഖദീം) ഒന്നാണ്. അത് കേൾക്കുന്ന മനുഷ്യനാകട്ടെ നശ്വരനും. അതിനാൽ ഇവ രണ്ടും തമ്മിൽ ആസ്വാദനത്തിന് (ത്വറബ്) കാരണമാകുന്ന വിധത്തിലുള്ള ബന്ധമില്ല. ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകേണ്ടത് ഭയഭക്തിയും (ഖുശൂഅ്), ആദരവും (ഹൈബത്ത്), ബഹുമാനവുമാണ്.”

എന്നാൽ ഇതിന് വിരുദ്ധമായ അഭിപ്രായം ഇമാം ഇബ്‌നു അബ്ദിസ്സലാം (رحمه الله) രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്:

“ഒരാൾക്ക് അല്ലാഹുവെക്കുറിച്ചുള്ള ജ്ഞാനം (മഅ്‌രിഫത്ത്) കൂടുന്തോറും ഖുർആൻ കേൾക്കുന്നതിലെ അനുഭൂതിയും വർധിക്കും. ഖുർആനിലെ ഓരോ വാക്കും സാവധാനം ചിന്തിച്ച് മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ ആ അനുഭൂതി കൂടുതൽ വർധിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.”

ഇതാണ് ശരിയായ പക്ഷമെന്ന് ഇമാം ഇബ്‌നു ഹജർ ഹൈതമി (رحمه الله) വ്യക്തമാക്കുന്നു.

തവാജുദ്: ബോധപൂർവമായ പ്രകടനവും സ്വാഭാവികമായ അനുഭൂതിയും

ഒരാൾ ബോധപൂർവം ആവേശം പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണെങ്കിൽ (തവാജുദ്), അത് ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോഴായാലും മറ്റെന്തെങ്കിലും കേൾക്കുമ്പോഴായാലും ആക്ഷേപാർഹമാണ്.

എന്നാൽ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം, ബോധപൂർവമല്ലാതെ അനുഭൂതി പ്രകടമാകുന്നതാണെങ്കിൽ, അത് ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോഴാണ് കൂടുതൽ ഉണ്ടാകേണ്ടത്.

അതിനാൽ ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോൾ ഒന്നുമില്ലാതെ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ മാത്രം ഒരാൾക്ക് ആവേശം വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് മിക്കവാറും അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഇച്ഛകളിൽ (ശഹ്‌വത്ത്) നിന്നോ കൃത്രിമമായ പ്രകടനത്തിൽ (തസന്നുഅ്) നിന്നോ ഉണ്ടായതാണ്.

അങ്ങനെയുള്ളവരെ പരിഗണിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും അവരുടെ വാക്കുകളെയും പ്രവർത്തികളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി ശരിയായ ആത്മീയത നിർണയിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും ഇമാം വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഇമാം ഇബ്‌നു ഹജർ ഹൈതമി (رحمه الله) രേഖപ്പെടുത്തുന്ന പ്രധാന ആശയങ്ങൾ

1. ആത്മീയ അനുഭൂതി: ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഭയഭക്തിയും ആദരവും ആഴത്തിലുള്ള അനുഭൂതിയും ഉണ്ടാകണം.

2. അറിവും അനുഭൂതിയും: അല്ലാഹുവെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് വർധിക്കുന്നതനുസരിച്ച് ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോഴുള്ള അനുഭൂതിയും വർധിക്കണം.

3. ബോധപൂർവമായ പ്രകടനം: സ്വയം ആവേശം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോഴായാലും മറ്റെന്തെങ്കിലും കേൾക്കുമ്പോഴായാലും ആക്ഷേപാർഹമാണ്.

4. ശഹ്‌വത്തും കൃത്രിമത്വവും: ഖുർആൻ കേൾക്കുമ്പോൾ അനുഭൂതിയില്ലാതിരിക്കുകയും പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ മാത്രം ആവേശം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പലപ്പോഴും ഉള്ളിലെ ഇച്ഛകളിൽ നിന്നോ കൃത്രിമമായ പ്രകടനത്തിൽ നിന്നോ ഉണ്ടായതാകാമെന്ന് ഇമാം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.

5. ശരിയായ ആത്മീയത: ഒരാളുടെ പ്രകടനത്തെ മാത്രം കണ്ട് അത് യഥാർത്ഥ ആത്മീയതയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. ഖുർആൻ മനസ്സിലാക്കി കേൾക്കുന്നതിനും അതിൽ ചിന്തിക്കുന്നതിനും പ്രാധാന്യം നൽകണം.

അബൂ നവവി ✍🏼

00974 77882082

Comments

Popular posts from this blog

കുഴലുകൾ, കമ്പി വാദ്യങ്ങൾ, ഡ്രമ്മുകൾ

സംഗീതോപകരണങ്ങൾ ഹലാൽ ആക്കുന്ന ചിലർ ഉണ്ടാകും

കൂട്ട് പ്രാർത്ഥന - ഭാഗം 3️⃣